Haziran 23, 2016
In
Genel, Kategorilenmemiş
Büyümek ne zor..Giderek sorumluluğun en acı yanları üstüne yükleniyor..Düşünüyorum akrabalarım içinde,değil akraba tanıdıklarım içinde belki de bu denli sorun yaşadığım tek insandır dayım..Ailenin en küçüğüdür..Çocukluğumun yetişkinliğimin her döneminde evimizde varolmuş insan..Ne kadar kavga etmiş de olsam kendisiyle ilgili aldığım kötü haberde evin içine sığmadım..Uygun bir dille annene söyle ve anneni buraya getir dediğinde kalakaldım..Bir insana kardeşinin öldüğü nasıl söylenir ki..Etrafında 10 tur attıktan sonra ancak çok hasta olduğunu ve umut beslemediklerini söyleyebildim..gene de bunun ötesini diyemedim..bunu yapamadım..insanın içi eziliyo..elinden bişey gelmiyo..